...

Ne bugün,

ne yarın!

Yarın, vurulmuş yatıyor bugünün avlusunda.

Sakla yamalarını kalbim...

İnsanlar büyüdükçe günler kısalırlar;

günlerimiz gibi aşklarımız da

yittikleri duraklarda kalırlar.

Sakla yamalarını kalbim...

Kendini bıçak gibi ışıyan yeni güne bağışla.

Yürü, arkana bakma, ama umursa.

B a z e n

a n ı l a r a

e n

ç o k

y a k ı ş a n

e l b i s e

b i r

k a ç

d a m l a

g ö z y a ş ı d ı r

u n u t m a...

Yilmaz Odabaşi

Gel ‘aşk-ı yar’ eylediğim…

Saat; yalnızlığı ‘sen’ geçiyor…
Her hecesi ‘sen’ kokan özlemler biriktiriyorum içimde…
Ve gözlerime sığınmış yüreğimde saklanmış sessizliğin…

Yalnızlık değil çığlığım yokluğun sebebim…
Oysa ben varlığının sesiyim…
Yokluğunun hüznüyüm…
Ve sana adanmış özlemlerin en kuytusuyum…

Ah bu uzaklar…
Sana beni bana seni uzak eyleyen yollar…
Tükenmiyor bu yokluklar…

Ben ki Yanındayken bile sana özlem dolu…
Yüreğine tutsağım…
Gel ‘aşk-ı yar’ eylediğim…

Sensizliğe alışmak yerine sen’li zamanda kaybolmayı istiyorum…
Şimdiki zamana uyarlamak istiyorum ‘seni’…
Ve özlemin varlığında anlam olsun istiyorum...
Seni yaşayan benliğime…

Ve şimdi... Zaman sensizlik…
Saat; yalnızlığı ‘sen’ geçiyor…
Lakin Yüreğine uzak düşen yüreğim seni yazıyor zamana…
Zaman ki sensiz bir asır seninle bir an ‘bana’…

Ve ben yine... Özledim çok özledim…
Gel ömrüme ‘şans’ dediğim...


Alıntı...

Aşk'ın yaşı var: Gözyaşı! Gönül aşı...
Hüzünlü kalbin akıttığı incilerdir ki, düştükçe yürekten, yerini tarifsiz huzura bırakır..

Sözsüz duadır...

Gözün cilasıdır...

Ruhun gıdasıdır...

Süzülüp akar iken narin ve inceden, karanlıklar namına ne çıkarsa yoluna sürükleyip götüren. Kaskatı kesilmiş kalbin tek ilâcı...

Ruhun arınmasıdır...
Kalbin nemi...
Ruhun bedenden taşması...

....

Söyle; ellerin mi daha çok sevdi, yüreğin mi yar ?

Dokunabildin mi sence, sızlayan zerrelerime...

Sayabildin mi kaç saniye çarpmadım yüreğinde ?

Avucuna alabildin mi, titreyen yalnızlığımı ?

Sen sarılır sanırken yalnızlığımın sensizliğine,

Ben emanetimi çoktan aldım geriye...